روشهای درمان اوتیسم

روشهای درمان اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک اختلال پیچیده عصبی رشدی است که بر ارتباطات، تعامل اجتماعی و رفتار تأثیر می گذارد. این بیماری با طیف گسترده ای از علائم و سطوح شدت مشخص می شود، که آن را به یک وضعیت چالش برانگیز برای درمان تبدیل می کند. در حالی که هیچ درمانی برای اوتیسم وجود ندارد، گزینه های درمانی مختلفی وجود دارد که می تواند به افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند تا علائم خود را مدیریت کنند و کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند. در این مقاله به روش های درمان اوتیسم از جمله رفتار درمانی، دارو درمانی، درمان های جایگزین و مداخلات آموزشی می پردازیم.


بیشتر بخوانید : کاردرمانی کودکان اوتیسم


روشهای درمان اوتیسم

رفتار درمانی

رفتار درمانی رایج ترین و پرکاربردترین روش درمانی برای اوتیسم است. این درمان‌ها برای رسیدگی به علائم اصلی اوتیسم، مانند نقص‌های ارتباطی، مشکلات تعامل اجتماعی و رفتارهای تکراری طراحی شده‌اند. چندین نوع درمان رفتاری وجود دارد که نشان داده شده است که در درمان اوتیسم موثر هستند، از جمله تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی (ABA)، مداخله رفتاری فشرده اولیه (EIBI) و آموزش مهارت های اجتماعی.

ABA یک درمان ساختاریافته است که بر آموزش مهارت ها و رفتارهای جدید به افراد مبتلا به اوتیسم از طریق تقویت مثبت تمرکز دارد. این مبتنی بر اصول شرطی سازی عامل است و شامل تجزیه رفتارهای پیچیده به مراحل کوچکتر و قابل کنترل تر است. ABA را می توان در محیط های مختلفی از جمله مدارس، خانه ها و کلینیک ها اجرا کرد و می تواند متناسب با نیازهای فردی هر فرد مبتلا به اوتیسم طراحی شود.

EIBI شکل فشرده‌تری از ABA است که معمولاً برای کودکان خردسال مبتلا به اوتیسم، معمولاً زیر پنج سال، ارائه می‌شود. این شامل حداکثر 40 ساعت در هفته درمان انفرادی با یک درمانگر آموزش دیده است و بر ایجاد مهارت های اساسی مانند ارتباط، تعامل اجتماعی و مراقبت از خود متمرکز است. نشان داده شده است که EIBI در بهبود نتایج برای کودکان مبتلا به اوتیسم، به ویژه زمانی که زود شروع شود، موثر است.

آموزش مهارت های اجتماعی نوعی درمان است که بر آموزش افراد مبتلا به اوتیسم تمرکز دارد که چگونه با دیگران تعامل کنند و موقعیت های اجتماعی را هدایت کنند. معمولاً شامل جلسات گروه درمانی است که در آن شرکت‌کنندگان مهارت‌های اجتماعی مانند برقراری تماس چشمی، شروع گفتگو و خواندن نشانه‌های غیرکلامی را یاد می‌گیرند و تمرین می‌کنند. آموزش مهارت های اجتماعی می تواند به افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند تا تعاملات اجتماعی خود را بهبود بخشند و روابط معناداری با دیگران ایجاد کنند.

علاوه بر این رفتار درمانی، گفتار درمانی، کاردرمانی و فیزیوتراپی نیز می تواند برای افراد مبتلا به اوتیسم مفید باشد. گفتار درمانی می‌تواند به بهبود مهارت‌های ارتباطی کمک کند، در حالی که کاردرمانی می‌تواند به افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند تا مهارت‌های حرکتی ظریف را توسعه دهند و توانایی آن‌ها را برای انجام کارهای روزانه بهبود بخشند. فیزیوتراپی می تواند به بهبود هماهنگی، قدرت و تعادل در افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند.


بیشتر بخوانید : گفتاردرمانی اتیسم


سایر روشهای درمان اوتیسم

دارو

در حالی که هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند علائم اصلی اوتیسم را درمان کند، اما داروهایی وجود دارند که می توانند به مدیریت برخی از علائم مرتبط با این اختلال کمک کنند. داروها معمولاً برای درمان بیماری های همزمان مانند اضطراب، افسردگی، بیش فعالی و پرخاشگری که در افراد مبتلا به اوتیسم رایج است استفاده می شود.

مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) معمولاً برای درمان اضطراب و افسردگی در افراد مبتلا به اوتیسم استفاده می‌شوند. این داروها با افزایش سطح سروتونین در مغز عمل می کنند که می تواند به بهبود خلق و خو و کاهش علائم اضطراب کمک کند. داروهای SSRI مانند فلوکستین (پروزاک) و سرترالین (زولوفت) معمولاً برای افراد مبتلا به اوتیسم که دارای اضطراب یا افسردگی هستند تجویز می شود.

داروهای محرک مانند متیل فنیدات (ریتالین) و آمفتامین (آدرال) گاهی برای افراد مبتلا به اوتیسم که علائم بیش فعالی و تکانشگری دارند تجویز می شود. این داروها می توانند به بهبود توجه، تمرکز و کنترل تکانه در افراد مبتلا به اوتیسم، به ویژه آنهایی که دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) هستند، کمک کنند.

داروهای ضد روان پریشی مانند ریسپریدون (ریسپردال) و آریپیپرازول (آبیلیفای) معمولاً برای درمان پرخاشگری، تحریک پذیری و رفتارهای تکراری در افراد مبتلا به اوتیسم استفاده می شوند. این داروها می توانند به کاهش رفتارهای چالش برانگیز و بهبود عملکرد کلی در افراد مبتلا به اوتیسم که دارای علائم رفتاری شدید هستند کمک کنند.

دیگر روشها

درمان های جایگزین

علاوه بر درمان های رفتاری سنتی و دارو درمانی، درمان های جایگزین نیز وجود دارد که برای درمان اوتیسم استفاده می شود. این درمان‌ها اغلب بر رویکردهای کل‌نگر به درمان تمرکز می‌کنند و هدفشان رسیدگی به علل زمینه‌ای اوتیسم، مانند عوامل محیطی، تغذیه است.

یکی از درمان های جایگزین که در سال های اخیر محبوبیت پیدا کرده است، مداخلات غذایی است. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم حساسیت های غذایی یا آلرژی هایی دارند که می تواند علائم آنها را تشدید کند، بنابراین حذف برخی غذاها از رژیم غذایی آنها می تواند به بهبود سلامت و رفاه کلی آنها کمک کند. رژیم غذایی بدون گلوتن و کازئین (GFCF) یکی از رایج ترین مداخلات غذایی برای افراد مبتلا به اوتیسم است، زیرا برخی تحقیقات نشان می دهد که گلوتن و کازئین ممکن است در علائم رفتاری در برخی افراد نقش داشته باشند.

یکی دیگر از درمان های جایگزین که معمولا برای درمان اوتیسم استفاده می شود، مکمل های ویتامین و مواد معدنی است. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم کمبود مواد مغذی دارند که می تواند بر عملکرد مغز و سلامت کلی آنها تأثیر بگذارد. نشان داده شده است که مکمل با ویتامین ها و مواد معدنی مانند ویتامین B6، منیزیم و اسیدهای چرب امگا 3 علائم را در برخی از افراد مبتلا به اوتیسم، به ویژه آنهایی که دارای شرایطی مانند ADHD یا اضطراب هستند، بهبود می بخشد.

فهرست