نشانه های اوتیسم در کودکان

نشانه های اوتیسم در کودکان

اوتیسم که به عنوان اختلال طیف اوتیسم (ASD) نیز شناخته می شود، یک اختلال عصبی رشدی پیچیده است که بر ارتباطات، تعامل اجتماعی و رفتار تأثیر می گذارد. این اختلال طیف نامیده می شود زیرا می تواند به طرق مختلف ظاهر شود و شدت آن از خفیف تا شدید بسیار متفاوت است. اوتیسم معمولاً در سه سال اول زندگی کودک آشکار می شود و تشخیص و مداخله زودهنگام برای مدیریت علائم و بهبود نتایج بسیار مهم است.

علائم اوتیسم را می توان به سه حوزه اصلی تقسیم کرد: نقص ارتباطات اجتماعی، رفتارهای تکراری و علایق محدود. توجه به این نکته ضروری است که هر کودک مبتلا به اوتیسم منحصر به فرد است و علائم می تواند از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت باشد. برخی از کودکان ممکن است علائم خفیفی داشته باشند و بتوانند در جامعه عملکرد نسبتاً خوبی داشته باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است علائم شدیدتری داشته باشند که به طور قابل توجهی بر عملکرد روزانه آنها تأثیر می گذارد.

توجه به این نکته ضروری است که علائم اوتیسم از کودکی به کودک دیگر بسیار متفاوت است و در طول زمان می تواند تغییر کند. برخی از کودکان ممکن است با درمان و مداخلات بهبود پیدا کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است در طول زندگی خود چالش هایی را تجربه کنند. تشخیص زودهنگام و مداخله برای کمک به کودکان مبتلا به اوتیسم برای رسیدن به پتانسیل کامل خود و داشتن زندگی رضایت بخشی بسیار مهم است.

تشخیص اوتیسم معمولاً بر اساس ارزیابی جامع توسط تیمی از متخصصان از جمله متخصص اطفال، روانشناس، گفتار درمانگر و کاردرمانگر است. ارزیابی ممکن است شامل ارزیابی های رشدی و رفتاری، آزمون های استاندارد شده و مشاهدات رفتار کودک در محیط های مختلف باشد. برای والدین مهم است که اطلاعات دقیقی در مورد رشد، رفتار و سابقه پزشکی فرزندشان برای کمک به فرآیند تشخیصی ارائه دهند.

هنگامی که تشخیص اوتیسم تأیید شد، درمان معمولاً شامل ترکیبی از رفتار درمانی، گفتار درمانی، کاردرمانی و گاهی اوقات دارو برای رفع علائم خاص مانند اضطراب یا پرخاشگری است. مداخله زودهنگام کلیدی است، زیرا تحقیقات نشان داده است که شروع درمان در اسرع وقت می تواند به نتایج بهتری برای کودکان مبتلا به اوتیسم منجر شود.


بیشتر بخوانید : علائم اولیه اوتیسم


مهم ترین نشانه های اوتیسم در کودکان

نقص ارتباطات اجتماعی یکی از علائم بارز اوتیسم است. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است در درک و استفاده از نشانه های ارتباط کلامی و غیرکلامی مانند ژست ها، حالات چهره و لحن صدا دچار مشکل شوند. آنها ممکن است استفاده محدود یا غیر معمول از زبان، مانند تاخیر در رشد گفتار، اکولالیا (تکرار کلمات یا عبارات)، یا تن صدای صاف داشته باشند. برخی از کودکان ممکن است در شروع یا حفظ مکالمات، درک شوخی یا طعنه یا پیروی از نشانه های اجتماعی در محیط های گروهی مشکل داشته باشند.

کودکان مبتلا به اوتیسم نیز ممکن است با درک و بیان احساسات دچار مشکل شوند. آنها ممکن است در تشخیص و پاسخ دادن به احساسات دیگران مشکل داشته باشند یا ممکن است در بیان درست احساسات خود مشکل داشته باشند. این می تواند منجر به چالش هایی در شکل گیری و حفظ روابط با همسالان و اعضای خانواده شود.

علاوه بر نقص ارتباطات اجتماعی، کودکان مبتلا به اوتیسم اغلب رفتارهای تکراری و علایق محدودی از خود نشان می دهند. این رفتارها می‌توانند به روش‌های مختلفی مانند حرکات تکراری (مانند تکان دادن دست، تکان دادن)، تشریفات یا روتین‌هایی که باید به شدت دنبال شوند، یا تثبیت بر علایق یا موضوعات خاص ظاهر شوند. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است بر یکسانی پافشاری کنند و هنگامی که روال‌های معمول مختل می‌شوند یا نمی‌توانند در فعالیت‌های مورد علاقه خود شرکت کنند، ناراحت شوند.

دیگر نشانه های اوتیسم در کودکان

حساسیت های حسی نیز در کودکان مبتلا به اوتیسم رایج است. آنها ممکن است نسبت به محرک های حسی مانند لمس، صدا، طعم، بو یا نور بیش از حد حساس یا کم حساسیت باشند. این می‌تواند منجر به رفتارهایی مانند پوشاندن گوش‌ها در پاسخ به صداهای بلند، اجتناب از بافت‌ها یا غذاهای خاص، یا جستجوی تجربیات حسی خاص (مانند چرخیدن یا پریدن) شود.

یکی دیگر از علائم اوتیسم دشواری در مهارت های عملکرد اجرایی مانند برنامه ریزی، سازماندهی و حل مسئله است. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است با وظایفی که نیاز به انعطاف پذیری، سازگاری و چندوظیفه بودن دارند، دست و پنجه نرم کنند. آنها ممکن است در درک علت و معلول، پیش بینی نتایج، یا درک دیدگاه های دیگران مشکل داشته باشند.

کاردرمانی کودک اتیسم

کاردرمانی (OT) یک جزء مهم از رویکرد چند رشته ای برای درمان کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) است. کاردرمانگران با کودکان کار می کنند تا توانایی آنها برای مشارکت در فعالیت ها و کارهای روزمره را بهبود بخشند، مهارت های حرکتی آنها را تقویت کنند، مهارت های خود در تعاملات اجتماعی را بهبود بخشند و حساسیت های حسی را کاهش دهند. هدف کاردرمانی برای کودکان مبتلا به اوتیسم کمک به آنها برای ایجاد مهارت های لازم برای عملکرد مستقل و مشارکت معنادار در زندگی روزمره است.

یکی از حوزه های اصلی تمرکز در کاردرمانی برای کودکان مبتلا به اوتیسم، پردازش حسی است. بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم حساسیت های حسی را تجربه می کنند، به این معنی که ممکن است نسبت به برخی از محرک های حسی حساس یا کم حساسیت باشند. کاردرمانگران با این کودکان کار می کنند تا به آنها کمک کنند تا پاسخ های خود را به ورودی های حسی تنظیم کنند و راهبردهای مقابله ای را برای حرکت در محیط های غنی از حس ایجاد کنند. این می تواند شامل فعالیت هایی مانند درمان یکپارچه سازی حسی باشد که به کودکان کمک می کند تا اطلاعات حسی را به طور موثرتری تحمل کرده و پردازش کنند.

کاردرمانی همچنین رشد مهارت های حرکتی در کودکان مبتلا به اوتیسم را هدف قرار می دهد. بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است در مهارت های حرکتی ظریف، مهارت های حرکتی درشت یا هماهنگی با چالش هایی روبرو شوند. کاردرمانگران از فعالیت‌ها و تمرین‌های خاصی برای کمک به کودکان در بهبود مهارت‌های حرکتی خود مانند دست‌نویسی، لباس پوشیدن، غذا دادن و جهت‌یابی در محیط اطراف خود استفاده می‌کنند. با توسعه این مهارت ها، کودکان مبتلا به اوتیسم می توانند مستقل تر شوند و به توانایی های خود اطمینان بیشتری پیدا کنند.

یکی دیگر از جنبه های مهم کاردرمانی برای کودکان مبتلا به اوتیسم، رشد مهارت های اجتماعی است. کودکان مبتلا به اوتیسم اغلب با تعاملات اجتماعی مانند درک نشانه های اجتماعی، حفظ تماس چشمی و نوبت در مکالمات دست و پنجه نرم می کنند. کاردرمانگران برای آموزش و تمرین مهارت های اجتماعی از طریق ایفای نقش، داستان های اجتماعی و گروه های مهارت های اجتماعی با این کودکان کار می کنند. با ایجاد مهارت های اجتماعی، کودکان مبتلا به اوتیسم می توانند توانایی خود را در ایجاد و حفظ روابط با دیگران بهبود بخشند.

علاوه بر پردازش حسی، مهارت‌های حرکتی و مهارت‌های اجتماعی، کاردرمانی برای کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است به فعالیت‌های روزمره زندگی (ADLs) و مهارت‌های خودمراقبتی نیز بپردازد. این مهارت ها شامل کارهایی مانند حمام کردن، لباس پوشیدن، مسواک زدن و مدیریت بهداشت شخصی است. کاردرمانگران به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک می کنند تا مهارت های لازم برای انجام این وظایف را به طور مستقل ایجاد کنند و روال هایی را توسعه دهند که از عملکرد روزانه آنها حمایت می کند.

فهرست